Witam i zapraszam do tej walki i do rozprawy.
W tej chwili mamy zamiar wykonać funkcję push, która wykona dwa zadania.
Najpierw będzie to zależało od nowego przejścia lub nowego zdarzenia w pamięci, a po drugie upewni
się, że pamięć zawsze ma 100 przejść.
Widzę 100, ponieważ daliśmy przykład 100 wydarzeń z poprzedniego samouczka, ale w rzeczywistości będzie to znacznie
więcej niż 100.
To może być może dziesięć tysięcy sto tysięcy, które zobaczymy.
Ale w każdym razie ta wartość będzie pojemnością.
W porządku.
Zróbmy więc tę funkcję wypychania.
Tak jak zwykle zaczynamy od śmierci, aby zdefiniować nową funkcję, a następnie nadajemy tej funkcji
nazwę, więc nazywamy ją push, a ta funkcja będzie miała dwa argumenty.
Najpierw jak zwykle "ja", które odnosi się do przedmiotu i następnego.
Jak myślisz, dlaczego tak się stanie.
Pamiętajmy, że ta funkcja push będzie używana do dołączania nowego zdarzenia do pamięci.
Mamy już pamięć.
Tak więc potrzebujemy teraz zmiennej, która jest naszym argumentem lub wprowadzeniem, a my nagniemy
to wejście do pamięci, która jest zmienną obiektu.
W porządku.
Więc wydarzenie możesz nazwać wydarzeniem lub przejściem.
To jest to samo, a zobaczysz w następnych sekcjach kodu.
Czym dokładnie jest to wydarzenie.
Jaką ma formę.
Właściwie mogę powiedzieć teraz, że to przejście, które dodajemy do pamięci, składa się w sumie
z czterech elementów.
Pierwszy to ostatni stan, który jest estem.
Drugi to nowy stan, który jest nas jeden.
Trzeci to ostatnia sekcja, która wynosi 80.
Akcja, która była wyświetlana, a czwarta to ostatnie słowo, które uzyskało ostatnie słowo.
To jest nasze.
Taka jest właśnie forma tego wydarzenia.
W porządku.
I to wszystko, czego potrzebujemy, ponieważ chcemy tylko przypiąć zdarzenie do pamięci, a
następnie upewnić się, że pamięć zawiera elementy pojemności.
W porządku, więc teraz wejdźmy do funkcji.
Więc pierwszą rzeczą, którą zrobimy, będzie zająć się tobą, a potem pamięcią.
To bardzo proste, ponieważ zamierzamy użyć funkcji dołączania.
To będzie bezpośrednie.
A kiedy używamy funkcji append, musimy zacząć od listy, na którą chcemy wydać coś, a
ta lista to oczywiście pamięć.
Tak więc zaczynamy od pamięci, a ponieważ pamięć jest zmienną obiektu, zaczynamy tutaj od samouczącej
się pamięci, którą przechodzimy do ustawiania pamięci, a następnie musimy to zrobić, a następnie funkcję otwartą, która jest
pierwsza.
Tak więc pochylił się i wewnątrz otwartej funkcji wkładamy to, co chcemy wydać na pamięć, co oczywiście jest
naszym dowodem.
Nawet tutaj.
A to doda nowe wspomnienie do wydarzenia składającego się z ostatnich ośmiu nowych stanów ostatniej akcji i
ostatniego słowa.
W porządku.
Więc to jest pierwsza rzecz.
Drugą rzeczą, którą musimy zrobić, jest upewnienie się, że pamięć zawsze zawiera elementy pojemności.
Powiedzmy, że pojemność wynosi teraz 100000.
To pewnie pojemność, którą wybierzesz, bo wtedy milion elementów może spowolnić
pociąg.
Powiedzmy, że 100000.
Teraz upewnimy się, że nasza pamięć zawsze zawiera 100000 przejść 100000 zdarzeń i nigdy więcej.
Więc oczywiście na początku będzie miał jeden, potem dwa i trzy, ale gdy osiągnie 100000
zdarzeń, zawsze będzie mieć 100000 zdarzeń.
Aby się o tym przekonać, musimy po prostu stworzyć warunek IF z tą górną granicą, której nie
chcemy przekroczyć.
Więc jeśli wpadniemy na pomysł, że użyjemy tutaj, to to, że jeśli przekroczymy limit Cóż, usuniemy
pierwsze przejście z pierwszego zdarzenia pamięci, a zatem przejmiemy funkcję wiodącą, aby
pamięć, która jest liczbą elementów w pamięci.
Więc tutaj w funkcji len możemy umieścić pamięć do pamięci.
Jeśli więc liczba elementów tej pamięci jest większa niż pojemność w tym przypadku, usuniemy pierwszy element, aby upewnić się,
że pamięć zawsze ma tę samą liczbę elementów pojemności i aby wykonać pierwszy element, nie ma
nic prostszego, zamierzamy użyć innej funkcji, która jest tak dobrze
zorientowana na bajt, i dlatego chcemy usunąć pierwsze przejście, które jest najstarszym przejściem w pamięci, ponieważ ostatnie przejścia
są tymi, które są napięte i dlatego to są nowe
przejścia.
Więc pierwsze przejścia są najstarsze.
I tak tutaj chcemy usunąć samouczącą się pamięć i zapisy i weźmiemy pierwszy element pamięci, który ma
samo zero, które zeruje pamięć. Teraz interesujące, mam małe ostrzeżenie, które mówi, że
istnieje niezdefiniowana pojemność.
Dzieje się tak dlatego, że pojemność nie jest tu czynnikiem wejściowym, który musi być zmienną
pojemności związaną z obiektem, a zatem konieczne będzie dodanie jej własnej pojemności.
A teraz przyszło ostrzeżenie.
Teraz rozumiesz jeszcze bardziej użycie siebie, które tak naprawdę ma odnosić się do obiektu, aby
wziąć pojemność obiektu, który zostanie utworzony, który jest instancją klasy pamięci powtórki.
W porządku.
Więc skończyliśmy z tą funkcją push.
Teraz możemy przejść do następnej funkcji, która jest prostą funkcją, która pobiera kilka
losowych próbek z tej pamięci na ostatnich elementach pojemności, a zrobienie tego znacznie się poprawi.
Głęboki proces czyszczenia.
W porządku.
Zróbmy to w następnym samouczku.
I do tego czasu I.